Esta “nest”, interview Vincent Bijlo

Mijn broer en zus zijn introverter en zorgelijker, meer zoals mijn vader. Toen ik cabaretier wilde worden, zei hij: ‘Waar vind je nou een goede tekstschrijver?’. Hallo, dat kan ik zelf! Trots vond hij iets van de Nazi’s, daarom was ik ontroerd toen ik van zijn collega’s hoorde hoe vaak hij over ons vertelde. Zelf kan ik niet vaak genoeg zeggen dat Mariska prachtige dingen maakt. En mijn moeder noem ik liefkozend Bijl. Het schuldgevoel dat ik vroeger had als ik patat kocht en haar boterhammetjes weggooide, voel ik nu als ik bel en ze zegt: ‘Oh, dus zo klinkt jouw stem’. Nu mijn vader dood is probeer ik meer leuke dingen met haar te doen. Toen ik net uit huis was, hoefde ik niet zonodig contact met mijn ouders. Maar je komt steeds meer op gelijke hoogte. Eerst zag ik mijn pa als een werkvader die alleen in het weekend iets met ons deed, later zie je beter wat je deelt. Ik drink, na de roes van een optreden, graag tot diep in de nacht. Hij kon helemáál zuipen. Naarmate de avond vorderde werd hij van uiterst socialistisch nog rechtser dan Wilders nu. Drank haalt de rede weg en tegenspreken helpt niet, dus als hij riep: ‘Tegen de muur met de Duitsers!’, dan riep ik: ‘En de Chinezen, want die hebben de langste muur!’ Hij moest dan enorm lachen. Die slimme, tragische humor, waarin we elkaar herkenden, gebruik ik nu in mijn werk.

» kies een pagina: 1 2 3