Esta “nest”, interview Vincent Bijlo

Op mijn derde verhuisden we vanuit Amsterdam naar Bussum zodat mijn broer en ik alleen overdag naar het blindeninstituut hoefden. Sommige kinderen kwamen maar eens per maand thuis, ik voelde me al zo verschrikkelijk eenzaam toen ik door een storm één nacht niet weg kon! Mijn moeder zorgde dat thuis alles lekker liep en zette daarnaast een peuterspeelzaal op, zat in ouderverenigingen en hielp veranderingen in de blindenzorg in kaart brengen. Ik heb ook die energie. Altijd ben ik iets aan het scheppen, schrijven en als ik vier dagen niet optreed verveel ik me. Dat is ook de magie van het theatervak: je laat iets gebeuren. Dat wil ik in mijn leven! Tegenwoordig zijn er conferenties over kinderen met beperkingen in het gewoon onderwijs. Daar treed ik op en vertel over mijn klasgenoten die op de gewone middelbare school waar ik heen ging, Pritstift in mijn brailleboek smeerden. Ik moest er enorm om lachen want ik wist dat ze niet het deden omdat ik blind was, dat mijn boek alleen een aanleiding was zoals bij een ander zijn lengte of intelligentie. Pesterijtje mislukt. De boodschap? Plaats niet alles wat er gebeurt in het kader van je handicap. Dat is voor veel mensen een eye-opener.

 

Mijn ouders hebben de ideale situatie geschapen door me nooit als slachtoffer te zien. Ze zijn van net voor de oorlog; die plofte zomaar in hun jeugd. Mijn vader bleef dromen van de verhongerde man die dood voor hun deur neerviel, mijn moeder zorgde als oudste voor de andere vier kinderen en haar zieke moeder. Maar ze gingen door. Tegen ons zeiden ze: ‘Je moet het zelf doen’. Hun angst erachter hebben ze nooit laten zien. Dat vind ik zo stoer! Ze hebben vast een slapeloze nacht gehad toen mijn broer en ik uit huis gingen en ze ons op ons flatje in Utrecht geïnstalleerd hadden, zonder telefoon. Je kunt honderdduizend keer zeggen: ’je kunt het’, maar alleen als je loslaat ontdekt iemand dat hij iets kan. Loslaten geeft vertrouwen.

Dat vertrouwen zit in mijn hele leven verweven. Het moet wel; anderen moeten meer voor me doen omdat ik blind ben. Ook bij zakelijke relaties ga ervan uit dat een ander het goed voor me regelt, wat ook gebeurt. Ik ben belachelijk optimistisch, dingen die me overkomen verwerk ik meteen. Ik stoot mijn hoofd, vloek enorm en lalala, ik ben weer blij.

» kies een pagina: 1 2 3