Esta “nest”, interview Maarten v. Roozendaal

 

Mijn ouders namen hun zeven kinderen niet alleen als groep, maar ook ieder voor zich juist als persoon volstrekt serieus. Dat merkte je bij de maaltijden, de belangrijkste momenten van de dag, met rust en aandacht voor het eten en voor elkaar. Alles aan één tafel, in weekends ook nog eens vriendjes en vriendinnetjes erbij. En een discussies! Regelmatig ging het er over de verhouding tussen vrouwen en mannen, die toen nog alles overal te zeggen hadden.

Als jongste zat ik daar voornamelijk een beetje bij, luisterde en maakte af en toe een opmerking waar iedereen om moest lachen. Het had wel invloed op me. Vrouwen die minder verdienen dan mannen met hetzelfde beroep, om zoiets kan ik me merkbaar kwaad maken. Met de kerst hield mijn vader staande een verhandeling. Over hoe je Jezus kon beschouwen, zulke dingen. Het zette ons aan het denken. Mijn vader was psychomotorisch therapeut. Dat vak bestond nog niet, hij kwam als docent lichamelijke opvoeding te werken in een psychiatrische inrichting en zag, tegen de stroom van de jaren vijftig in, dat lichaam en geest samenhangen. Hij heeft hard gewerkt en gestudeerd om te zorgen dat dit serieus genomen werd. Ik vond het heel normaal dat op zijn post: ‘weledelzeergeleerde heer doktor NP van Roozendaal’ stond. Nu vind ik het prachtig. Ik herken mijn geldingsdrang en volslagen eigenwijsheid.

» kies een pagina: 1 2 3