Jeroen van Merwijk (Esta “Nest” 2009)

 

Ik koos voor Nederlands omdat ik niet wist of ik écht kunstenaar wilde worden of mijn vader na-aapte. Maar toen een professor het werk van dichter J.C. Bloem besprak, wist ik: aan díe kant wil ik staan, ik moet mooie dingen maken! Ik voelde me tegelijk verloren. Dat droop uit de brieven die ik aan mijn ouders schreef. “Stop ermee en ga naar je oom in Zwolle”, zei mijn moeder, tegen haar principe van zelf kiezen en er het beste uithalen in. Gelukkig. Een half jaar woonde ik bij die oom, de kunstenaar, gebruikte zijn atelier en ging daarna met mijn map vol werk naar de academie in Den Haag, waar ik aangenomen werd. Toen, op mijn drieëntwintigste, begon mijn leven. Via Cuno kon ik bij de radio werken. Ik studeerde, leefde van radiocolumns en absurdistische hoorspelen en kwam in dit ‘echelon’ terecht, waarin de meesten nog idioter zijn dan ik! Gekken als van Muiswinkel en Dorrestijn inspireren me. Of Komrij. Hopelijk beïnvloed ik weer iemand als Katinka Polderman. En ook met tekenen reageer ik op anderen en zij op mij.

Zo sta ik net als ons hele gezin in een traditie van dingen doorgeven. Cuno maakt documentaires en geeft daarin les, Lucas is drummer en drumdocent, Vincent docent natuurkunde. Anne-Marie werkt met dubbel gehandicapten en mijn moeder werkte nadat we uit huis waren met ontspoorde jongeren. Onze ouders namen hun rol in de wereld serieus. Ik sta mensen ook een hart onder de riem te steken. Ik laat hen lachen én zien hoe het anders kan. Om de samenleving te verbeteren, al ben ik minder naïef dan mijn vader. Als ik ‘standpunt NL’ hoor, denk ik dat zijn ideaal is doorgeschoten. Tegenwoordig denken mensen dat ze meetellen als ze hun simpele mening geven over iets waar ze geen verstand van hebben. Laten we iedereen vanaf zijn geboorte gewoon maar professor noemen, dan zijn we tenminste van die geldingsdrang af. Heb ik dit al in een voorstelling geroepen? Anders moet ik dat in de volgende maar eens doen…

» kies een pagina: 1 2 3 4