AD Weekend:””Twee banen op één kussen”

Af en toe poseren we samen. Zo, veilig liggend in haar armen, heb ik haar zelfs –heel zachtjes- ten huwelijk gevraagd. Een half jaar geleden heb ik Maria na een aanrijding zes weken verzorgd. Dat heeft onze band nog versterkt. Onze rijkdom zit in de liefde, in kamperen en lekker eten. Dus al werk ik nu, door de crisis, geen veertig uur en poseert Maria sinds het ongeluk wat minder, we maken ons pas zorgen als we de vaste lasten niet meer kunnen betalen.” 

Maria: “Na mijn scheiding riep ik twintig jaar dat ik geen man hoefde. Maar af en toe een minnaar is wel fijn, dus keek ik op een kennismakingssite en zag Paulo. Ik was toen vijfentwintig jaar model en omdat het ons leuk leek om samen een fotoboek te maken over hoe een model werkt, ging Paulo wekenlang met me mee naar kunstacademies, amateurcursussen en kunstenaars. Hij begreep meteen waarom ik bij wijze van spreken wil poseren tot ik sterf. Bij tekengroepen doe ik soms een reeks korte, krachtige houdingen in twee uur, een beeldhouwer vraagt juist vijf uur op één dag dezelfde ingetogen houding. Ik kan precies inschatten hoe een pose er uit verschillende hoeken uitziet en hoe lang ik hem vol kan houden. Het is meer dan in je blootje staat. Als je vol overgave al je kwetsbaarheid laat zien, raken kunstenaars geboeid. Er ontstaat een bijzondere energie, hun werk krijgt gevoel, wordt mooier dan anatomisch mooi. Paulo geniet daar nu ook van als we samen poseren en onze tederheid terugzien in een schilderij. Jarenlang was ik vertegenwoordigster in toilethygiëne. Ik poseerde ’s avonds en in het weekend om de stress kwijt te raken, maar door de hoge targets kreeg ik toch een burnout. Ik werd fulltime model. Voor mij is dat ongeveer twintig uur per week, meer is lichamelijk te zwaar. Nu ik door de aanrijding tijdelijk minder kan, mis ik dat meditatieve stil zijn als tegenwicht voor mijn andere kant: die enorme druktemaker!

» kies een pagina: 1 2 3